Een ode aan mijn moeder

Half juni werd ik benaderd door Bianca. Bianca is werkzaam voor het programma ‘Voor wie steek jij een kaarsje op?’ van de KRO/NCRV. Zij had het artikel over de lancering van Oma Meijel Breit in september 2016 bewaard. Het lag al die tijd op haar bureau met de gedachte aan dit programma. Ze vroeg me of ik mee wilde werken aan deze uitzending. Ze legde uit wat het programma precies inhield en één zin raakte mij meteen. Door deze zin besloot ik mee te werken. Bianca gaf aan dat het een programma is met Allerzielen waar een ‘ode wordt gebracht’ aan mensen die zijn overleden. Ze wilde heel graag een ode brengen aan mijn moeder, Oma Meijel. Dat vond ik zo bijzonder. Een ode brengen aan… klinkt fijn, respectvol en mooi. Hoe verdrietig het ook is.

In juli hebben we elkaar meerdere malen gesproken over de aanpak. Wat gaan we laten zien en hoe kunnen we deze ode zo respectvol mogelijk maken? Uiteindelijk kwamen we tot het idee om het breicafé bij Depot in beeld te brengen. De lieve breidames die de producten aan het breien zijn. En het ‘schenken’ van de slofjes aan het geboortecentrum van het Wilhelmina Kinderziekenhuis (WKZ). Op deze manier werd de droom van mijn moeder mooi in beeld gebracht en was de cirkel rond.

Op 9 augustus was het zover. Bianca kwam met haar cameraman en geluidsman naar Heesch om opnames te maken van het breicafé. De breidames waren van te voren ingelicht. Ze hadden er zin in, met toch wel een gezonde spanning! De zus van mijn moeder, Liesbeth, en de beste vriendin van moeder, An, waren ook naar Heesch gekomen. Liesbeth en An waren een van de belangrijkste mensen in het leven van mijn moeder. Zij hoorde er ook bij te zijn. Juist zij konden ook over mijn moeder vertellen.
Tijdens het breicafé werden er opnames gemaakt van de breiende dames. Er was een goede sfeer. Ikzelf werd ook geïnterviewd door Bianca. Er kwamen vragen over de droom van mijn moeder, wie ze was, over het ongeluk, wat was er gebeurd. Heel heftig en verdrietig. Dat verdriet werd nog eens benadrukt toen Liesbeth en An hun verhaal vertelden. Het werd stil in het breicafé…  Maar het was fijn om het op deze manier te doen. Er was steun, er was troost. Wat een bijzondere club is het toch!

Na de lunch in het zonnetje zijn we in de middag naar het geboortecentrum van het WKZ gegaan. We hadden in de ochtend te horen gekregen dat er ouders waren die de slofjes in ontvangst wilde. Er mochten opnames worden gemaakt van dit mooie moment. We hebben de slofjes aangeboden aan de ouders van Ivo. Na een lange en intensieve dag namen we afscheid van Bianca en haar team. Bianca zou aan de slag gaan met de montage. Van een hele dag filmen zou er uiteindelijk een filmpje van 4 minuten komen.

Tijdens de uitzending zou na het filmpje een lied worden gezongen dat bij mijn moeder paste. Hier hoefde ik niet lang over na te denken. Het werd het lied van Nick en Simon ‘Pak maar mijn hand’. Dit lied vond mijn moeder erg mooi, het paste ook bij haar hoe ze was. En dit lied hebben we ook voor haar gedraaid tijdens de crematie. Een lied met lading, maar ook met mooie woorden en betekenis.

In de afgelopen weken hebben Bianca en ik veelvuldig contact gehad. Over de voortgang, over de inhoud, eventuele foto’s die we konden laten zien en het eindresultaat. Als je zo intensief met elkaar samenwerkt aan zo’n bijzonder moment, schept dat een band. Ook al ken je elkaar niet zo goed, je werkt samen naar iets toe.

Donderdag 2 november was het zover. Erik, Liesbeth, An en ik werden om 17.00 uur in Driehuis verwacht. We werden hartelijk ontvangen door het team van het programma. We ontmoetten daar ook de mensen van de ‘andere filmpjes’. Gezamenlijk zijn we naar de begraafplaats gelopen waar de opnames zouden plaatsvinden. Wat was het heftig, wat was het bijzonder, wat was het mooi maar ook verdrietig. Ik dacht bij mezelf: “Mijn moeder moest eens weten, ze krijgt een ode op nationale televisie”. En dan het lied dat werd gezongen door Karin Bloemen. Bijna nog mooier dan het origineel.

Na afloop van de opnames kreeg ik het te kwaad. Alle emoties van de aanloop, van de avond kwamen eruit. Er is zoveel leed en zoveel verdriet in de wereld. Er zijn zoveel lieve mensen die naasten moeten missen. Op zo’n dag wordt dat nog eens benadrukt. Gelukkig werd de avond nog iets lichter door het kopje koffie na afloop. We hebben gesproken met de andere gasten. En dat gedeelde verdriet doet iets. Je hoeft niets uit te leggen, zij begrijpen het. En dat maakte de avond ook warm, ondanks de kou van buiten.

 

De uitzending van ‘Voor wie steek jij een kaarsje op’ is terug te zien via onderstaande link:

https://www.npo.nl/voor-wie-steek-jij-een-kaarsje-op/02-11-2017/KN_1694055

 

 

2 gedachten over “Een ode aan mijn moeder

  1. Het was heel mooi Monique, en je Mam heeft het verdiend !!
    En dat het zo’n succes is, is toch geweldig!!

Gesloten voor reacties.