Een persoonlijk verhaal

Voor velen is het begin van het nieuwe jaar ook een nieuwe start. Een nieuw jaar, nieuwe voornemens, nieuwe plannen. De dagen worden langer, de temperatuur stijgt soms al wat, het voorjaar komt eraan. Voor mij gold dat ook. Ik kon echt zin hebben in het nieuwe jaar, een nieuw vooruitzicht, een nieuwe start. Mooi weer, de eerste zonnestralen, het werd weer lichter, letterlijk en figuurlijk. Maar sinds 2013 voelt dat nieuwe jaar niet meer als licht. Het voelt als een donker, zwaar en eerlijk gezegd zie ik er enorm tegenop.

Want ieder jaar komen er weer die verschrikkelijk maanden aan. De maand maart, de geboortemaand van mijn dochtertje Ize. Wat normaal gesproken een mooie feestmaand had moeten zijn, is voor ons een zware en moeilijke maand. Iedere keer komen de herinneringen terug… Wat deden we in 2011, het jaar dat ze geboren is. Wat deden we in 2012, Ize werd 1 jaar en wat deden we in 2013? Ik weet het nog allemaal. Het staat in mijn geheugen gegrift. Maar ook de gedachtes: Hoe zou het zijn? Wat voor kindje zou Ize zijn geweest? Ze zou al 7 jaar zijn geworden. Hoe had ze het gedaan op school? Zou ze leuk met vriendjes en vriendinnetjes hebben gespeeld? Wat voor sport zou ze leuk vinden? Maar ook: Hoe had mijn leven eruit gezien als alles nog ‘normaal’ was? Gedachtes die in mijn hoofd zitten en waar we nooit een antwoord op zullen krijgen.
De verjaardag van Ize kan ik niet vieren. Dat vind ik te pijnlijk. Voor ons geen taartjes of slingers, maar een dag met een knoop in mijn maag. Veel tranen en verdriet. Maar ook een gevoel van geluk, want Ize heeft me op die dag moeder gemaakt. De rouw voelt extra zwaar in deze tijd, alles komt net wat harder binnen. Je bent extra kwetsbaar.
En op het moment dat we weer een beetje zijn bijgekomen van deze periode, komt de maand mei eraan. De maand waarin ons leven in 2013 voorgoed veranderde. De maand waarin ons leven een afslag nam, waardoor het nooit meer hetzelfde zou zijn. Niets is meer hetzelfde. Alles veranderd. Je verandert als mens, als partner, als vriendin… Je raakt mensen kwijt en je krijgt nieuwe mensen in je leven. Het zijn bijna de clichés van rouw. Maar het is echt zo. Ik denk dat dit voor velen, die met een groot verdriet te maken hebben gehad, heel herkenbaar is.

Dit jaar is het alweer 5 jaar geleden dat ik Ize en mijn ouders verloor bij dat verschrikkelijk ongeluk. Het voelt als àl vijf jaar, maar ook als pas vijf jaar. Want wat is nu vijf jaar in een periode van rouw. Gelukkig zijn er wel alweer dagen dat ik me beter voel, dat ik de zon weer voel schijnen en dat ik geluksmomenten ervaar. Ik ben dankbaar voor hetgeen ik wel nog heb. Onze lieve Flo die mijn hart weer vult met liefde. Lieve en fijne mensen dicht bij me, waar ik veel van hou.
Maar ook Stichting Oma Meijel Breit brengt weer licht in mijn leven. Het feit dat er al zoveel kleintjes de slofjes van mijn moeder dragen maakt mij trots. Het feit dat ik iets kan doen voor een ander geeft mij een warm gevoel. En misschien komt er weer een tijd dat het voorjaar voor ons ook weer lichter is. Maar voor nu zijn de komende maanden heftig en zwaar. Hopelijk wordt het na mei weer wat lichter. Misschien is dat voor ons voortaan de ‘nieuwe start’…

18 gedachten over “Een persoonlijk verhaal

  1. Pff.. Wat een verhaal.. Woorden schieten tekort, het enige wat ik kan zeggen is heel veel sterkte en ja, wat zijn wij, en veel mensen om mij heen gezegend met het mooie wat ‘Oma Meijel Breit’ brengt!

  2. Niemand kan bevatten hoe het voor jullie voelt, we kunnen alleen een heel klein beetje indenken hoe zwaar deze dagen/weken voor jullie zijn .
    Ik vind het indrukwekkend hoe jullie je al 5 jaar door deze moeilijke tijden heen vechten en er zelfs een positieve draai aan hebben weten te geven. Ik hoop dat er steeds minder lange donkere dagen zullen zijn Moniek en dat de ergste pijn en gemis steeds een beetje zullen slijten.
    Veel sterkte voor jullie x

  3. Het wordt licht maar toch blijft het donker. Wat zal het moeilijk zijn om je steeds weer een lichtpuntje te zien. Vijf jaar is het weer geleden en wij denken ook nog zo vaak aan hen. De vragen die er zijn zullen nooit beantwoord worden. Wij wensen je samen met je gezin heel veel sterkte.

  4. Zo hartverscheurend! Wij kwamen langs,toen het net gebeurd was. Ben moeder,en ondertussen oma van een geweldige kleinzoon. Je leven staat op zn kop. In familie ook meegemaakt,toen ik 4 maanden zwanger was van de oudste. Stomme gedachte,maar had zoiets van,ik ken mijn kindje nog niet. Wilde ruilen met oom en tante,dat zij hun dochter terug kregen. Door een dronken chauffeur aangereden,in haar eigen straat. Excuus van chauffeur was,hij had een gehandicapt kind. Om te relaxen dronk hij. Al meerdere malen veroordeeld voor drank achter het stuur. Wat was zijn staf,3 maanden rijontzegging!!!!!! Hij leeft zijn leven vrolijk voort. Ouders en familie blijven in verdriet achter!! Daar denkt degene niet aan,die het ongeval veroorzaakt!! Heel veel sterkte,en een hele lieve,verwarmde knuf.

  5. Heftig en via kleinzoon Daan en dochtet Wijnie ook mee gekregen. Ik ken Ize niet toen ze het koningspaar op schl waren maar heb wel mee gekregen hoeveel indruk haar overlijden op mijn kleinzoon heeft gedaan. Haar foto staat nog steeds op zijn kamer. Jammer dat ik niet in de buurt woon dan zou ik mee breien en haken. Heel veel sterkte en Inderdaad is 1 juni ofzo jullie nieuwjaar. Liefs van oma van Daan.

  6. Wat een kracht spreekt uit jouw woorden en wat een verdriet. Ik hoop dat je toch in iedere dag een lichtpuntje kunt vinden wat je hart verwarmt en troost en je nieuwe moed geeft en een klein beetje heel maakt.

  7. De kleine Ize zie ik nog staan samen met mijn Ize kijkend over het randje van de kinderwagen naar baby Suus. Dit alweer 5 jaar geleden tijdens een tussenstop in het bomenpark maar herinner het als de dag van gisteren….
    Woorden tekort wat jullie mee moeten maken, maar zoals je zelf schrijft komt er hopelijk voor jullie ooit een lichter voorjaar…
    Een meisje wat ook wij nooit zullen vergeten!

  8. Wanneer je weer in maart komt zal er vast iets bij je langs komen in de vorm van een vlinder. Dat is Ize . Ze is altijd bij jullie in de buurt zijn en jullie steunen in die vervelende maand.

  9. Kippenvel Moniek…..
    Je kan en wil het je niet voorstellen….helaas heeft het leven verrassingen die je leven helemaal kunnen veranderen.
    Maar ook mooie en nieuwe momenten kunnen die pijn weer verzachten.
    Het leven gaat door en het leven kan ook zo mooi zijn. Maar sommige data zullen nooit meer zijn wat ze ooit waren…. een lach een traan van blijdschap en verdriet wisselen elkaar af.

  10. Hoi Moniek,
    jullie hebben zo’ n onvoorstelbare kracht laten zien vanuit je hart waarmee je ontzettend mooie dingen hebt bereikt. Daarboven schijnen trotse lichtjes naar jullie. Dat kan niet anders. Het gemis hoort bij zoveel liefde. Sterkte. X

  11. Heel mooi verwoord. maar o zo heftig..heel veel sterkte en kracht..en veel succes met Oma Meijel Breit..een super initiatief. ..

  12. ontzettend veel respect voor jullie!! Ik kan me dit vreselijke ongeluk nog goed herinneren en ik vind het ongelofelijk knap hoe jullie je staande houden…. ik wens jullie veel sterkte de komende periode en laat de licht weer in je hart

  13. Toen ik laatst een recensie plaatste omdat ik het zo leuk vond dat er een paar maanden geleden slofjes naast de couveuse van ons zoontje lagen, wist ik niet dat dit heftige verhaal er achter zat. Wat bijzonder dat je met oma Meijel breit de droom van jouw moeder waarmaakt. Nu vind ik de slofjes nog specialer. Heel veel sterkte de komende maanden!

Gesloten voor reacties.